micamino.reismee.nl

Genieten en afzien

Dit is het verhaal van San Sebastián voordat ik deze heerlijke plek verlaat. Ik kan iedereen trouwens aanraden om een bezoekje aan deze stad te brengen. Mijn excuses aan de mensen die gisteren met smart op mijn blog zaten te wachten  ik lag op het strand en in  de zee. Vandaag zal ik het goedmaken door uitgebreid verslag te doen van mijn belevenissen in Donostia (de Baskische naam). 

Zaterdagmiddag en avond heb ik heerlijk rustig lekker door de stad gewandeld. Zeer tranquilo natuurlijk, maar ik was ook op een missie. 10 of meer jaar geleden (thuisfront, zijn jullie er al uit?) was ik al eens hier. We aten toen in een klein restaurantje. Goed en lekker eten hoor maar het toetje wat ik daar had!! Dat is een toetje waar ik nog vaak aan terug heb gedacht en één van de beste toetjes wat ik in mijn leven heb mogen eten. Mijn missie spreekt voor zichzelf; datzelfde toetje weer eten. Ik liep nog geen half uur door de stad toen ik het straatje herkende waar het restaurantje (nog steeds) zit. Maarja Spanjaarden proppen zich eerst vol met tapas voordat ze gaan avondeten dus natuurlijk was het restaurant nog dicht. Tijd genoeg om een bezoekje aan Jezus bovenop de berg te brengen (zie foto's die ik later wel plaats). Toen ik tegen negen uur terugkwam zat het terras propjevol maar gelukkig was binnen nog een tafeltje voor mij vrij. Voor- en hoofdgerecht waren heerlijk maar ik kwam met 1doel. De chocoladecake eten. De vorm en uitvoering was anders dan in mijn herinnering maar waar het om gaat,  de smaak, was perfecto, muy muy bien. Voor de duidelijkheid, het is een chocoladecakeje, warm, met vloeibare chocolade binnenin. (again zie foto's die later komen). Mission accomplished  

Zondag: heerlijk uitgeslapen vandaag. Bij een supermarktje wat eten gekocht en naar Cristine Enea Parkea gelopen om daar onder een boom wat te eten. Verder weinig gedaan behalve rondgelopen, aan het strand gelegen en in zee gezwommen. Vantevoren heb ik twee dagen in het pension Añorga geboekt, wat overigens een zeer fijne verblijfplaats is. Vandaag kwam ik op het idee om toch nog een nacht bij te boeken. Het plan was namelijk om maandag van Irun naar Donostia te lopen. En aangezien het de eerste wandeldag gaat worden dacht ik dat het wel lekker zou zijn om nog een dagje privé te kunnen slapen en douchen na het pelgrimeren. Ik moet wel naar een andere kamer maar verder no problemo. 

Vandaag; afzien in de hitte. Irun - Donostia. Bijna 27 km in bijna 9 uur incl pauzes. Hoogteverschil 800m klimmen en dalen.

Het plan was om met de trein van 6uur naar Irun te reizen maar dat is de trein van 7:30 geworden  Aldaar een alberque (herberg voor pelgrims) opgezocht om mijn eerste stempel voor in mijn pelgrimspas te krijgen en een jacobsschelp voor aan de tas. Ik had geluk (of het moest zo zijn) want ze hadden nog 1 schelp en de man die mij in de herberg hielp was een nederlander! Bestempeld en beschelpt aan de eerste etappe begonnen, die al vrij snel vrij zwaar werd. Thuis heb ik natuurlijk wel getraind maar bij een gebrek aan bergen heeft mijn training zich tot vlakke stukken beperkt... en vandaag werd ik wel weer even op de proef gesteld. Het gebied is prachtig. Laat ik dat vooropstellen. Onderweg heb ik veel om me heen gekeken en genoten van het totaal andere landschap dan wat ik gewend ben. Het pad werd dus vrij snel vrij steil en waar ik in Nederland gewend ben tussen 5 en 6 km per uur te lopen, heb ik vandaag na bijna 2 uur bijna 7 km gedaan. Na ongeveer drie uur begon ik de hitte echt te voelen. Ik kwam een spaanse man tegen die gewoon een wandeling aan het maken was en heb een tijdje met hem samen gelopen. Hij praatte zoveel en ik verstond denk ik 1/20 van wat hij zei  maar het samenlopen hielp me wel om door te zetten. Na een tijdje scheidde onze wegen en liep ik door naar een stadje waar ik met een pontje de rivier moest oversteken. Hier ontmoette ik Volker aus Deutschland. Hij was van plan om in Pasai Donibane te blijven maar toen hij hoorde dat ik doorging naar San Sebastián vroeg hij of hij mee mocht. Natuurlijk mocht dat en achteraf ben ik zelfs erg blij dat ik de tweede helft met hem samen gelopen heb want eerlijk, het was echt warm en zwaar. Na het veerpontje ging het weer ontzettend steil omhoog. Zo steil en het was zo warm dat ik begon te voelen dat mijn lichaam de warmte niet meer kwijt kon. Ik trok het best wel slecht en toen was daar opeens om een hoekje een heerlijk beschutte plek met lekker koel waterpunt. Fantastisch! Ik ben nog nooit zo blij geweest om mijn hoofd onder een koude straal water te steken. Na een lange pauze om even goed af te koelen en bij te komen, hadden Volker en ik weer een bak aan nieuwe energie om de laatste twee uur te lopen bergje op bergje af bergje op bergje af. We deden heel rustig aan want met vermoeide benen maak je makkelijk een fout en ga je keihard onderuit. Toen de stad eenmaal in zicht was wilde ik maar één ding: douchen en liggen. Voordat dat feestje kon beginnen moest ik helaas nog langs de tourist information om drie vragen te stellen. 1) waar kan ik hier mijn stempel voor in mijn credencial? (daar bij de vvv kreeg ik mijn stempel). 2) waar zit een postkantoor? (ik wilde een gedeelte van mijn spullen terugsturen want ik heb meer ruimte in mijn tas nodig). 3) waar kan ik een dokter vinden die mijn oor kan uitspuiten? (sinds het zwemmen in de zee ben ik rechts doof). Info in de pocket, nu meteen door naar het pension. Afscheid van der Volker genomen. Onder de douche gestaan. Spullen geselecteerd en wederom gaan wandelen. Ditmaal dus naar het postkantoor en de eerste hulp. Beide gelukt  

Nu weer de tas inpakken en lekker slapen. Morgen etappe twee naar Zarautz. 


Reacties

Reacties

Anita

Je bent een topper. Ik kijk uit naar je volgende verhaal. ????????

Heleen

Wat een heerlijk gedetailleerd verslag maak je er van!! Ik sluit me bij de vorige reactie aan: ik ka niet wachten op het vervolg???? !

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!